CHILI

Sandboarden in San Pedro de Atacama

2009-05-07T15:14:00.001-07:00

We kunnen ze niet meer tellen, de keren dat we de Chileense grens zijn overgestoken. Deze keer echter dragen de douaniers een lapje voor hun mond, maar verder merken we hier van de varkensgriep bijna niets. Mexico is nog ver weg.

Deze laatste stop in Chili is ook een kortje. San Pedro de Atacama is eigenlijk een oase in het midden van de woestijn. Het is een klein, gezellig en vooral stoffig dorpje met gezellige kampvuur-dineetjes `s avonds.

We doen een poging om te sandboarden, maar er zijn zo van die dagen dat alles een beetje mis loopt en dit is er een van. Sandboard dat ons in de steek laat, suiker veel te laag en dan scheurt Bert zijn broek toch wel volledig open vanachter. Tja, na 8 maanden zijn veel van onze kleren tot op de draad versleten!

We nemen definitief afscheid van Chili en gaan brengen nog een laatste bezoekje aan Argentinie, met name Salta.

Valparaiso

2009-03-17T15:01:00.001-07:00

Na 6 weken met z´n drieën scheiden onze wegen en trekken we met ons tweekes naar Valparaiso nadat we in Santiago ons afscheid in stijl hebben beëindigd met een bezoek aan het wijnhuis van "Concha y Toro", voor diegene die dit niet kennen, proef hun Castillero del Diablo eens!

Valparaiso is vooral bekend door zijn kleurrijke huisjes (een ervan is dat van dichter Pablo Neruda) die tegen de stijle bergwanden zijn gebouwd, de oude liftjes waarmee je de stijle beklimimgen kan vermijden en de talrijke en prachtige muurschilderingen.

Twee dagen lang doorkruisen we de straten en de steegjes hier op zoek naaar de meest verrassende plekjes en tekeningen.

We steken voor de (voorlopig) laatste keer de grens over van Chili naar Argentinië. Op weg naar Mendoza zien we de hoogste berg van het Zuidelijk halfrond, de Aconcagua... Ons verlanglijstje wordt weer wat langer... Klik hier voor het vervolg.

RAPA NUI (Paaseiland) aka Paradise Island

2009-03-12T12:31:00.000-07:00

We dachten paradise island reeds gevonden te hebben, wel, Paaseiland (de eerste europeanen kwamen op paaszondag aan land, vandaar de naam) is de overtreffende trap!!! 4500 km verwijderd van het Chileense vasteland, eeuwen geïsoleerd van de "moderne beschaving", dat kan alleen maar een fantastische plaats zijn!

En ja, de reusachtige beelden waarvoor het eiland bekend is, ze zijn ongelooflijk indrukwekkend en mysterieus. Maar er is zoveel meer... de ongelooflijk mooie en trotse mensen (en voor Bert en Thijs vooral de heupswingende vrouwen met bikini´s van veren) bijvoorbeeld. We worden overal waar we langslopen uitgenodigd om een babbeltje te slaan, de vis op de barbeque te proeven,... het moet wel een van de warmste volkeren ter wereld zijn.

Maar ook de onverwachte natuurpracht, de kraters van de vele uitgedoofde vulkanen die aan de oorsprong liggen van dit eiland, de ontelbare wilde paarden, de vele sites waar de beelden niet gerestaureerd zijn, en overal waar je kijkt, een azuurblauwe zee met golven zo hoog als huizen. WAAUW!!!

Thijs ondervond al snel dat je de golven niet moest onderschatten, het filmpje dat hij maakte van een golf die recht op hem afkomt eindigt met een koude douche en een kapotte camera.
Ook wanneer wij gaan duiken in deze kristalheldere wateren (volgens ene Cousteau de beste duikplek op aarde door z`n "visibility" tot 70 m!!), is vooral de boottocht uit de baai de grootste adrenalinekick die je hier op het eiland kan krijgen... we vliegen zowaar enkele meters omhoog als we over de immense golven varen... gelukkig verloopt de duik iets rustiger.

De zes dagen op dit paradijslijke eiland vliegen (veel te snel) voorbij.
Een nieuw hoogtepunt van onze reis...

Santiago de Chile

2009-03-12T12:17:00.000-07:00

In de hoofdstad van Chili voelen we ons snel thuis. We worden dan ook met open armen ontvangen op het studentenkot van Margarita, een lieve Chileense die met AFS op uitwisseling is geweest in België (Ekeren) en nog altijd contact heeft met Judith die ons dit adreske bezorgt heeft. Niet alleen mogen we haar apartementje inpalmen, wanneer ze de volgende dag naar huis vertrekt krijgen we zelfs de sleutel van het paleis!

We slenteren wat door het centrum van Santiago (nog steeds de beste manier om de sfeer van een stad op te snuiven), bezoeken prachtige gebouwen, mooie stadsparken en wanneer we rustig op een terrasje zitten zien we ook hoe snel hier iets gestolen kan worden... gelukkig bij onze buren...

Op een dag Santiago bezoeken is wat kort maar we vertrekken de dag erna dan ook naar... PAASEILAND!!!!

Het eiland Chiloë

2009-03-03T10:03:00.000-08:00

Om zeehonden te zien hoef je blijkbaar niet naar de Galapagos eilanden, op de autoferry naar Chiloë zwemmen ze vrolijk rond de overzetboot. Vanaf het moment dat we voet op Chiloeense bodem zetten lijkt het alsof we in een ander tijdperk zijn terecht gekomen. Ook de houten kerkjes waarvoor dit eiland zo bekend is, sommige tot bijna 200 jaar oud, lijken uit een geschiedenisboek geplukt. De eerste dagen vallen, letterlijk, wat in het water, maar na twee dagen continue regen is de hemel weer stralend blauw.

Aangezien het openbaar vervoer ook geregeld is als in de jaren stillekes, lijkt een huurauto ons de beste manier om het eiland en de kerkjes te verkennen. Na acht maanden kruipen we nog eens achter het stuur, de eerste kilometers wat onwennig maar al snel terug vertrouwd. Sommige dingen verleer je gewoon niet.

Jammer genoeg hebben we geen 4 X 4 en blijken sommige wegen echt niet bereid(k)baar met onze Amerikaanse bak (als we hem in dezelfde staat willen terugbrengen).

Chiloë is de laatste stop voor we afscheid nemen van de landelijke dorpjes en verder reizen naar de drukte van het grote Santiago, waar een vliegtuig met bestemming Paaseiland op ons wacht...

Valdivia en de verzadigde zeeleeuwen

2009-02-28T13:28:00.001-08:00

In Valdivia valt niet echt veel meer te doen dan Duits bier proeven (het honingbier is honing met bier in plaats van bier met honing!), en over de marktjes slenteren. Aan de Mercado Fluvial treffen we de meest luie zeeleeuwen die we ooit gezien hebben. Ze wachten tot de overschotjes van de gefileerde vissen in hun bek vallen. Resultaat: dikke vieze vette zeeleeuwen die hun jachtinstinct volledig verloren hebben! De vissen die voorbij zwemmen, hebben het veiligste plekje op de aarde gevonden!

Torres Del Paine

2009-02-09T09:24:00.000-08:00

Een driepersoonstentje, veel te dunne matjes en slaapzak, een gasvuurtje, spaghetti en poedersoepkes voor 6 dagen (we waren wel den Thijs zijne lintworm vergeten ,-) ), een goede kaart, een proper onderbroekske en stevige stappers is al wat we nodig hebben voor een stevige zesdaagje trekking in Torres Del Paine (de torens van de Paine, of misschien na zes dagen, de Torres del PAIN).

Water drinken we uit de vele bergriviertjes, ons wassen doen we daar ook (liefst in deze volgorde, en OK, het water is zo koud dat we het houden bij kattewaskes). Zes dagen back to basics, stevig stappen in een van wat ´s werelds mooiste Nationale Parken genoemd wordt.

We doen een W-vormig circuit, in totaal iets meer dan 120 km, enkele serieuze kuitenbijters incluis, dat ons brengt naar de indrukwekkende torens, de Grey-gletsjer, ontelbare gletsjermeren en weidse landschappen. We slapen op de gratis campings, die vaak ook langer stappen zijn dan de "luxe"bergstations, maar waar je ook het gevoel hebt nog dichter bij de natuur te zijn.

Na zes dagen en vijf nachten, 120 km in de benen, zijn we inderdaad een met de natuur geworden. Onze voeten stinken harder dan een paardenstront (plaats gegarandeerd in de bus op de terugweg), de mannen hebben een goeie baard (de ene al meer dan de andere), en de vermoeidheid maakt dat sommigen er meer uitzien als een Aziaatje dan een Europeaantje, tot groot jolijt van de jongens :-)

Het was een prachtige trektocht, een beetje afzien soms maar dat hoort erbij, en eens terug in de "bewoonde wereld" lijken alle vertrouwde zaken zoals een warme douche en een zacht bed, een bord met een lap vlees en groenten, plots geschenken uit de hemel.

Moeke en Voke Verheyen zijn ondertussen ook 50 jaar getrouwd (olee olaa), en hoe jammer we het ook vonden dat we niet op het feest konden aanwezig zijn, we hadden geen betere plaats kunnen bedenken waar we die dag in evenveel schoonheid konden doorbrengen.

We zakken af naar "El Fin Del Mundo", Ushuaia, terug over de grens naar Argentinië. Klik hier voor het vervolg.